Shadows box jesienny

Mamoo, a wiesz co robiliśmy dziś na wuefie???

No, nie wiem. Co?

Byliśmy w parku...

I co tam robiliście?

Zbieraliśmy liście i żołędzie i kasztany, szyszki...

Mchm, no to fajnie. Podobało ci się?

Taak...      ...      ...

No, o co chodzi?

I mamy zrobić z tego pracę...

Ach, to świetnie. Jutro w szkole będziecie robić?

Niee, w domu.

(nadmienię, że dialog ten odbył się wieczorkiem kiedy to myśl ku zaganianiu do spania biegnie niźli do prac zadanych)

Co było robić? No, co? No, pracę ze znaleziskami.

Kasztany, żołędzie, liście... Myślimy....

Może bukiet?

Nie, ma być na kartce.

Chmmm, na kartce powiadasz??...

O, mam: shadows box!

 Jest kartka, ale i przestrzeń i chyba jeszcze tego dziecię me nie robiło.

To czas się nauczyć.

Zaczynamy od rysowania tła:

 Przyklejamy:

Obklejamy wewnętrzne ścianki bibułą:

Robimy dziurki na elementy przestrzenne:

Docinamy niteczki:

Wielkim szydłem przeszywamy listki:

i montujemy w pudełku:

robimy kasztanowe ludki i zwierzątka:

I przyklejamy gorącym klejem:

i jest,

pierwszy shadows box Klaryski:

Fleciki

Dla kobiety, która bardzo odmieniła życie mojej rodziny tym, 

że mój syn oszalał na punkcie fletu, a ja przestałam się boczyć na instrumenty dęte. 

Takie, dla postronnego niby nic, a jednak ma wpływ na decyzje kluczowe. 

Dlatego mus był podziękować za trzy lata pracy nad rozwojem muzycznym Franka. 

I nie tylko on miał z lekcji korzyści; o to kto zaprowadzi Franka 

nie raz toczyły się walki. 

Ale do rzeczy: postawiłam na shadow box'a z flecikiem. 

Flecik z Biedronki zarekwirowałam potajemnie już dawno temu

 i w końcu znalazł swoje miejsce. Troszkę go przemalowałam 

i spękałam takim deucoupagowym werniksem  (ale tak jakoś słabo spękał:/).

Z kwiatków jestem dumna jak nie wiem co, bo wyszły takie jak chciałam 

zupełnie przypadkiem. No i to tyle. teraz pokażę jak to wygląda:

Jeszcze raz dziękuję.